Panglao, Filipiny - numer jeden na mojej liście nurkowania

Stary wiatrak, kręcąc się głośno pod sufitem, ledwie poruszał dusznym powietrzem w hali przylotów. W rzeczywistości było to niewielkie pomieszczenie, do którego przez rozsunięte, szklane drzwi wdzierał się ostry zapach paliwa lotniczego. Tuż obok stał samolot, a za budynkiem zbierali się już hałaśliwi naganiacze i motorowe taksówki. Typowe, małe lotnisko, które ożywa kilka razy dziennie. Staliśmy w niedużym tłumie zmęczonych turystów i tubylców, wpatrując się jak zahipnotyzowani w krótką taśmę bagażową – obsługa niespiesznie rzucała na nią pierwsze tobołki. Mój wysłużony, żółty plecak jak zwykle na końcu. Gdy tylko wyszliśmy z budynku na zalany słońcem, przykurzony plac, otoczyły nas trzy drobne Filipinki, próbując sprzedać wszelkiej maści bilety, wejściówki i zorganizowane wycieczki. Poprosiliśmy tylko o taksówkę, podaliśmy nazwę hotelu, przeliczyliśmy pesos i chwilę później siedzieliśmy w przyjemnie chłodnym, pachnącym vanie.  Głośne i komercyjne - to nie jest miejsce dla...